ഒരു കാതമാകലെയായ് നില്പ്പു നീ എങ്കിലും അകതാരില് കനലു വേവുന്നു
വെന്മേഘപാളിയായ് നില്പു ഞാന് ഇവിടെ ,ഇവിടെ എകാന്തമാം മേട്ടില് ..
അറിയുകില്ലെന്നോ ,എന്നേ നിന് പുത്രര് , അവര് വിസ്മരിചെന്നോ ജീവാംബുവേ തന്നെയും ..
ജനനിതന് താരാട്ടു പോലും മറന്നവര് ,എന്നെയായ് എന്തിനോര്ക്കുന്നു
ഒരു ജീവ നാളത്തില് നിന്നും കുരുത്തവര് ,
പിന്നെ നിന് ഉദര ഗോളത്തില് വളര്ന്നവര്
ഞാന് കനിഞ്ഞേകിയ മധുരം നുകര്ന്നവര് ,
ഇന്നു വിജയ നാദം വിളിച്ചാര്ത്തു നീങ്ങുന്നിതാ...
"ഒരു ജീവ കൊശമിത് മതിയെനിക്കിന്നു ,നാരായണാ ,നര സഹസ്രമാക്കീടുവാന് ,
ആകാശ സീമകല്ക് അപ്പുരവുമെത്തി ഞാന് ,
നെയ്തു നെയ്താഗോല ഗ്രാമവും തീര്ത്തു ഞാന് .."
പടവാലുമോങ്ങി അവര് മുന്നിലെക്കനയുന്നു ,
ജനനിതന് ഹൃദയ രക്തത്തിന്നാര്തരായ്.
മലിനതരമാക്കി നിന് സിരകലവരോന്നകെ .
സപ്തസമുദ്രങ്ങള് ,എന്നുടെയുരവകള് ..
പടവാലുമോങ്ങി അവര് മുന്നിലെക്കനയുന്നു ,
ജനനിതന് ഹൃദയ രക്തത്തിന്നാര്തരായ്.
മലിനതരമാക്കി നിന് സിരകലവരോന്നകെ .
സപ്തസമുദ്രങ്ങള് ,എന്നുടെയുരവകള് ..
നിന്നെ ഞാന് അറിയുന്നു ,പ്രിയ തോഴി നീ ,സരവതിന് സഹയാകും മാതൃ ദേവി ..
എന്നിലോ ക്രോധം മിന്നല് പിണറായ് പടരുന്നു ,ഹൃദയ താളങ്ങള് ഇടി മുഴക്കുന്നുവേങ്ങിലും ,
അന്ഗുളീ പുഷ്പങ്ങളില് -
ഒന്നു മയങ്ങുവാന് ,ഒരു മാത്രയളിയുവാന് ,
വെറുതെ ,ഞാനിനിയും വന്നണയും
കന്നുനീര്തുള്ളിയായ് പെയ്തിറങ്ങും .
No comments:
Post a Comment